W Dublinie trwa kolejna edycja EUSI Policy Dialogue, związana z irlandzką prezydencją w Radzie UE i organizowana przy okazji spotkania ministerialnego Gymnich. Łukasiewicz – ITECH po raz kolejny jest współgospodarzem eksperckiej dyskusji poświęconej najważniejszym wyzwaniom dla europejskiej polityki bezpieczeństwa.
Wydarzenie otworzyli dyrektor Łukasiewicz – ITECH dr Michał Matlak, prof. Monika Sus, reprezentująca Polską Akademię Nauk i Europejski Instytut Uniwersytecki, oraz Caitríona Heinl, szefowa lokalnej organizacji partnerskiej tej edycji Dialogu – The Azure Forum for Contemporary Security Strategy.
Pierwszy panel poświęcony był przyszłości bezpieczeństwa europejskiego, którego punktem wyjścia było pytanie o różnice między ambicjami Europy a jej realnymi możliwościami strategicznymi. W debacie prowadzonej przez prof. Monikę Sus głównymi mówcami byli Steven Everts, Agnieszka Homańska, Kristi Raik i Barrie Robinson.
Jak niedawno zapowiadała wysoka komisarz ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Kaja Kallas, trwają przygotowania zaktualizowanej, wszechstronnej strategii bezpieczeństwa UE, która ma połączyć zagadnienia obronności, odpierania zagrożeń hybrydowych oraz budowania sojuszy z państwami o podobnych wartościach.
Dyskusja uczestników EUSI Policy Dialogue dotyczyła potencjalnych kierunków tego dokumentu, czasu jego publikacji oraz powiązania procesu jego przygotowania z trwającymi negocjacjami budżetowymi Unii. Rozmawiano również o tym, co dzieje się obecnie w relacjach ze Stanami Zjednoczonymi.
Wiele uwagi poświęcono instytucjonalnym barierom codziennego działania oraz pytaniu, czy Europa posiada dziś w pełni wspólną percepcję zagrożeń, a co za tym idzie – realną narrację pozwalającą budować społeczne poparcie dla rozwoju zdolności obronnych. Wśród najważniejszych wyzwań pojawiło się również zagadnienie tego, w jakich obszarach Unia Europejska jest w stanie skutecznie budować sojusze z państwami o podobnych wartościach.
Przed nami jeszcze dwa panele: jeden poświęcony rozszerzeniu Unii Europejskiej jako strategicznemu projektowi bezpieczeństwa, a drugi skupiony na odporności infrastruktury krytycznej oraz wyciąganiu wniosków z doświadczeń Ukrainy w walce z zagrożeniami hybrydowymi.
