Mamy technologie, brakuje koordynacji. Ten raport to diagnoza niedoborów ekosystemu dual-use w Polsce.
Technologie dual-use – czyli rozwiązania mające zastosowanie zarówno cywilne, jak i wojskowe – stanowią jeden z filarów bezpieczeństwa technologicznego nowoczesnych państw, które powinny być traktowane jako narzędzie rozwoju polityki gospodarczej, innowacyjnej i przemysłowej.
Sztuczna inteligencja, druk 3D, zaawansowane sensory, technologie kwantowe: to już nie przyszłość obronności, lecz jej teraźniejszość. Polska dysponuje kompetencjami i potencjałem badawczym w tych obszarach. Problem w tym, że potencjał często nie jest wykorzystywany tam, gdzie mógłby przynieść najlepsze efekty. Zidentyfikowane niedomagania mają przy tym – zdaniem zespołu autorskiego w składzie dr Piotr Lewandowski, dr hab. Tomasz Pawłuszko i mgr inż. Adam Rosik – charakter strukturalny i odnoszą się do sposobu, w jaki państwo projektuje, zarządza i absorbuje innowacje o znaczeniu strategicznym.
Wbrew powszechnym opiniom, głównym problemem nie wydaje się być brak pieniędzy ani niewłaściwe regulacje, a niedomagająca architektura instytucjonalna państwa. Instytucje odpowiedzialne za finansowanie badań, testowanie technologii i zamawianie rozwiązań obronnych działają w osobnych silosach, bez mechanizmów koordynacji obejmujących cały cykl innowacji – od prototypu do wdrożenia operacyjnego.
Efekt? Technologie, które osiągają poziom TRL 4–6 (sprawny prototyp), utykają w tzw. dolinie śmierci. Nie ma systemu, który przeprowadziłby je do etapu zamówień operacyjnych.
Raport “Bariery rozwoju technologii dual-use w Polsce” identyfikuje bariery regulacyjne, operacyjne, finansowe, organizacyjne, technologiczne i społeczno-kulturowe. To różne oblicza tego samego problemu: brak integracji między finansowaniem, testowaniem a zamówieniami publicznymi sprawia, że potencjał technologiczny nie przekłada się na realne zdolności obronne ani gospodarcze.
Jak piszą autorzy „Z uzyskanych wyników badania wyłania się obraz systemowych słabości w ekosystemie w Polsce i UE, gdzie regulacje są postrzegane jako zbyt biurokratyczne i nieprzystosowane do innowacji, infrastruktura i finanse nie nadążają za potrzebami testowania i wdrożeń, a instytucje działają silosowo bez dedykowanej koordynacji.”
Zostanie on zamknięty w 0 sekundy